×
Kliknij, aby zobaczyć więcej produktów.
Nie znaleziono żadnych produktów.
Wyszukiwanie w blogu
Ostatnie komentarze
Bez komentarzy

Tchórz zwyczajny - opis gatunku, występowanie i polowanie

Dodany dnia1 Miesiąc temu
Ulubione0

Tchórz zwyczajny zdjęcie przedstawiające tchórza w naturze polowanie

Tchórz zwyczajny to niewielki (ale niezwykle zajadły!)  drapieżnik z rodziny łasicowatych. Choć dziś niektóre z jego odmian przygarnia się jako zwierzęta domowe, to do niedawna jego obecność na naszych terenach powodowała zupełnie inne, raczej negatywne emocje. Szczególnie trudne relacje dzielą tchórze z… myśliwymi, którzy jak mało kto wiedzą, że zwodnicza nazwa “tchórz”, niewiele ma wspólnego z prawdziwą naturą tego drapieżnika. 

Z czym spokrewnione są tchórze?

Tchórz należy do rodziny łasicowatych, która jest częścią rodziny Mustelidae. W Polscei występuje wiele gatunków z tej rodziny, takich jak:  

  • łasica, 
  • kuna leśna, 
  • wydra 
  • borsuk.

Inne gatunki mustelidów na świecie to 

  • borsuk miodowy, 
  • norka amerykańska, 
  • tayra, 
  • rosomak i 
  • rybołow.

Jaka jest naukowa nazwa tchórza europejskiego?

Naukowa nazwa tchórza europejskiego, zwykle nazywanego po prostu tchórzem, to Mustela putorius.  

Jak rozpoznać tchórza?

Tchórz  to zwierze krótkonogie, o stosunkowo długim (sięgającym pół metra długości) ciele i wadze nie przekraczającej półtora kilograma. Jego ubarwienie jest na ogół ciemne, ale jaśniejsze podszycie rozjaśnia nieco całość sylwetki. 

Jest to szczególnie widoczne zimą, kiedy to blady podszerstek jest dłuższy i grubszy. Najbardziej charakterystyczną cechą tchórza jest jego "maska" na twarzy, z białym futrem nad oczami i wokół pyska. 

Tchórz zwyczajny - występowanie

Tchórze występują w całej Europie, od Wielkiej Brytanii i Portugalii na zachodzie po Ural w Rosji na wschodzie. W Polsce są pospolite na terenie całego kraju. 

Jakie jest preferowane siedlisko tchórza?

Tchórze są raczej generalistami i nie są uzależnione od jednego typu siedliska. W niektórych badaniach wykazano, że preferują one roślinność łęgową, tereny podmokłe, łąki, pastwiska, tereny rolnicze i górskie lasy sosnowe. W Polsce tchórz występował najliczniej w krajobrazie leśnymi, gdzie pod dostatkiem miał miejsc zacisznych i zacienionych i gdzie blisko mu było do pożywienia w postaci niewielkich gryzoni, gadów  i płazów.  Dziś sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Ze względu na działalność człowieka, ekspansję terenów mieszkalnych i przemysłowych, ulubione środowisko tchórzy zaczęło zanikać, co zmusiło je do relokacji. W związku z tym, coraz częściej spotkać je można w okolicach gospodarstw rolnych i hodowli drobiu, gdzie czasem zasadzają się na kury czy nawet kaczki. Nie są one jednakże pod tym kątem tak zabójcze, jak kuny czy lisy i częściej można je uznać za cichą pomoc, gdyż w kontekście eksterminacji myszy czy szczurów znacznie prześcigają koty. 

Co ciekawe, wybierając miejsca na legowiska, tchórze wolą korzystać z istniejących struktur, takich jak królicze nory, stosy siana i stosy kłód. 

Co jedzą tchórze?

W Polsce podstawę jadłospisu tchórzy stanowią drobne gryzonie, jak myszy i szczury, ale tchórze nie stronią również od polowania na większe okazy, jak króliki, młode zające czy gniazdujące na ziemi ptaki. Nie gardzą one również żabami, rybami, jaszczurkami, wężami, czasami ślimakami i owadami. Niekiedy zakrada się do kurników.  W czasie zimowych łowów „nurkuje” pod śniegiem w poszukiwaniu ofiary, a w okresach głodu nie stroni od padliny .

Odbudowa populacji tchórzy

Po masowej eksterminacji gatunku, tchórze odradzają się w dużej mierze dzięki własnym siłom, wykorzystując korzystną sytuację oraz coraz mniejsze prześladowanie ze strony działalności człowieka. Niestety nadal nie mają one lekko, będąc z jednej strony wypychane z kurczącego się środowiska naturalnego przez jenoty, a z drugiej masowo padają ofiarą kolizji drogowych, które są główną przyczyną śmiertelności tego gatunku.

Tchórze są również narażone na wtórne zatrucia rodentycydami. Stają się one narażone na truciznę antykoagulantową drugiej generacji poprzez zjadanie szczurów i innych małych ssaków, które połknęły truciznę. Badanie z 2018 r. wykazało, że 79% tchórzy było narażonych na działanie rodentycydów; 1,7-krotny wzrost od lat 90. XX wieku. Nie wiadomo jeszcze, czy wpłynie to na trwający powrót gatunku do zdrowia.

Tchórze mogą również ginąć lub zostać ranne w pułapkach zastawianych na inne gatunki, takie jak wiewiórki szare, szczury i łasice.

Obserwacja tchórzy w dziczy

Tchórze są nieuchwytne i dlatego trudno je zobaczyć w naturze. Większość obserwacji polega na zobaczeniu pojedynczych osobników przebiegających nocą przez drogę. Tchórze czasami odwiedzają ogrody i mogą być zwabione jedzeniem wystawionym dla innych ssaków, takich jak lisy czy jeże. Nie ma żadnych kryjówek ani miejsc stworzonych do "obserwowania tchórzy", więc powodzenie zależy w głównej mierze od szczęścia.

Jaka jest różnica pomiędzy tchórzem a fretką?

Tchórz jest przodkiem fretki domowej. Tchórze i fretki mogą się rozmnażać, tworząc mieszańce tchórzofretki.

Hodowcy krzyżują również fretki domowe z dzikimi tchórzami w celu uzyskania różnych kolorów. Niektóre "fretki" można odróżnić od prawdziwych tchórzy tylko dzięki analizie genetycznej.

W rezultacie, na brytyjskiej wsi obok prawdziwych tchórzy żyje myląca mieszanka fretek, co zmniejsza ogólną czystość dzikiej populacji. Obecność genów fretki w populacji tchórzy nie stanowi jednak zagrożenia, a wręcz może być korzystne dla zwiększenia różnorodności genetycznej.

Tchórze ucierpiały w wyniku katastrofalnego spadku liczebności w XIX wieku, po którym populacja została niemal całkowicie ograniczona do osobników żyjących w środkowej Walii.

Mieszańce występują głównie na skraju rozszerzającego się zasięgu tchórzy, a prawdziwe tchórze wydają się w dłuższej perspektywie czasowej konkurować z mieszańcami.

Pod względem behawioralnym tchórze i fretki są zupełnie różne. Fretki, jako zwierzęta domowe, mają tendencję do bycia bardziej oswojonymi i potulnymi i generalnie nie posiadają umiejętności potrzebnych do przetrwania w środowisku naturalnym.

Polowanie na tchórze

Mało kto poluje na tchórze intencjonalnie, strzela się je zazwyczaj przy okazji polowań na inne gatunki. Wynika to głównie z charakterystyki samego polowania oraz tego, że po tchórzach pozostaje jedynie trofeum w postaci futra. Wyjątek stanowi odstrzał motywowany szkodami, jakie tchórze mogą wyrządzić na fermach drobiu, napadając na ptactwo wypuszczone w obrębie wolnego wybiegu. Gdy do tego dojdzie, najczęściej ustawia się zasiadkę w miejscu, w którym wykryto wtargnięcie szkodnika, w niektórych sytuacjach posiłkując się wabikami zapachowymi.

Dodaj komentarz
Dodaj odpowiedź
Proszę zalogować się , aby opublikować komentarz.

Menu

Ustawienia

Zarejestruj się, aby zapisywać ulubione produkty.

Zaloguj się